Het boek “Toen ik je zag” van Isa Hoes en wat dat met mij deed…

Ik deel dit liever in een blog, omdat het niet voor ieders ogen bestemd is…

Ik heb pas het boek “Toen ik je zag” gelezen, kreeg het voor Sinterklaas.

Als het je niets zegt, het is geschreven door Isa Hoes, de actrice, wiens man Antonie Kamerlingh (ook een acteur) zelfmoord pleegde, na een lange periode in zijn leven, waarin zijn stemmingen en zijn gevoel dus zeer wisselend waren. Van Halleluja naar “deep down under”. Ze hebben absoluut zo te lezen ook prachtige jaren gehad samen en met hun kinderen. Maar hij kon het leven uiteindelijk niet meer aan. Hij kreeg niet lang voor zijn dood de diagnoses: Manisch depressief en “bedekt narcisme”.

Wat zij zo meegemaakt hebben in die laatste jaren, dát raakte mij persoonlijk heel erg. Het riep veel herinneringen op. Mijn echtgenoot heeft nooit een officiële diagnose gekregen. Maar hij had ook jarenlang enorm veel stemmingswisselingen. Het kon zomaar omslaan. Van halleluja naar echt depressief. Dagenlang een donkere blik, geen woord teveel, nergens plezier in en nergens zin in. Of dus enorm gek doen, overal om lachen, veel willen bewegen en niets was te gek.

Ik vond dit behalve heel zielig en naar ook heel erg lastig om mee om te gaan. Met name als er bezoek was of als wij ergens heen gingen. Als hij dan zo’n depressieve bui had of alleen maar bozig keek zelfs, schaamde ik mij en had ik het gevoel extra vrolijk te moeten zijn en alles te moeten “compenseren” wat hij niet te bieden had…

Ook voor onze dochter was dit vaak heel erg lastig. Ook tegenover haar moest ik veel vergoelijken over hem én veel compenseren wat hij niet kon bieden.

Dat was zwaar, érg zwaar! Ik was toch al zelf lichamelijk verre van gezond, mankeerde van alles, had vaak migraine en nog veel meer pijn en ongemakken, maar kon er dan niet aan toegeven meestal, want ik was de “redder” tenslotte. Ik hield de boel draaiende. Als ik toch af en toe één of twee dagen in bed terecht kwam omdat ik zelfs geen water kon “binnen houden” en geen licht en geluid verdroeg, dan voelde ik mij zó schuldig! Soms ging ik er dan toch uit om te koken b.v., want manlief keek al zo bezwaard en had het al zo moeilijk…..

Ik vraag me nog best af en toe af hoe ik het allemaal gered heb toentertijd! Waar een mens toe in staat is weet je pas als je ervoor staat. Ik kreeg wel iets heel krampachtigs over me, doordat het eigenlijk veel te zwaar was voor mij. Ik verkrampte letterlijk en figuurlijk. en ik dacht soms echt, dat ik het huwelijk/ de relatie met hem beter op kon geven…Dit was zo slecht voor mijn gezondheid en welzijn. Maar ik ben toch iemand die het huwelijk ziet als: “for better and for worse”…..

Maar zo’n 16 jaar geleden is er iets gebeurd wat alles op zijn kop zette! Manlief kwam, tijdens een intensieve persoonlijke training, die hij van zijn baas moest doen, langzaam aan in een psychose terecht. Eerst maar een beetje, “gewoon de weg kwijt” zeg maar. Gelukkig werd hij thuis gebracht door een collega/vriend. Ik merkte het al door de telefoon, dat hij heel vreemd deed en niet voor rede vatbaar was. Thuis gekomen wist ik mij geen raad met hem. Die vriend is er deels bij gebleven, maar ‘s nachts was een hel! Ik durfde niet te gaan slapen, heb de crisisdienst gebeld (na de huisarts) en aan het eind van het weekend moest ik hem laten op nemen in een psychiatrische instelling, wat ik heel vreselijk vond! Maar mijn en zijn leven werden dusdanig bedreigd, dat het niet meer verantwoord was, zo zei de crisisdienst mij (eigenlijk al aan het begin van het weekend). Ik zal geen nadere details noemen, want daar gaat het nu niet om.

Wat was dat een vreselijke ervaring, voor zowel hem als mij! en tevens voor onze familieleden en zeker ook voor dochterlief! Zowel die dagen thuis als die opname. Je man afgevoerd zien worden, vast gebonden, in een ambulance en ik met die vriend er achter aan in de auto. In die instelling waren ze zeer correct en aardig voor hem, maar het blijft verschrikkelijk als je daar moet verblijven!

Maar hij kon er gelukkig na anderhalve week al weer uit (als ik het aan durfde..), medicijnen sloegen goed aan en hij werkte goed mee. Wat een sterk karakter bleek hij toch te hebben.

Maar door de medicijnen was hij wel een zombie. Was ook moeilijk aan te zien.

Langzaam mocht hij (na een halfjaar of zo) die psychose medicijnen afbouwen en de anti-depressiva mocht hij (op mijn verzoek vond de psychiater het goed) vervangen door St. Janskruid, wat ook genoeg hielp en wat hij nog dagelijks slikt. Hij maakt te weinig serotonine aan of zo. Hij kan nog wel eens een enkel keer een zware bui hebben, maar nooit meer zo lang en zo erg als vroeger.

 

Ik besefte, terwijl ik Isa’s boek las, pas hoe zwaar ik het ook gehad heb hiermee allemaal. Ik schrijf dit nu op, niet om zielig te doen of medelijden op te wekken, maar puur omdat ik het even kwijt wil en wil delen met diegenen, die interesse heeft in wat mij beroert en wat mij gevormd heeft tot wie ik ben!

Ik ben elke dag enorm blij, dat het met mijn gezondheid zoveel beter gaat dan vroeger, maar vooral ook dat manlief nu wel van het leven kan genieten en niet meer zo wisselend van humeur is.

Wij hebben het echt fijn samen, houden erg veel van elkaar en na ruim 42 jaar huwelijk kan ik nu zeggen dat het fijn is samen oud te worden!

En er zoveel mogelijk een feestje van te maken!

Proost! ballonnen

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

5 reacties op Het boek “Toen ik je zag” van Isa Hoes en wat dat met mij deed…

  1. stella schreef:

    Dank jullie wel allemaal. Mooie lieve helende woorden! Ik heb ook heel wat “klappen” in mijn leven gehad, maar een mens kan gelukkig meer hebben dan je denkt.
    Ik voel ook met jullie verhalen mee.
    Een psychose is wel één van de allerengste dingen om mee te maken, zowel voor de patiënt als voor de partner. Een hel. Maar na jaren doodsbang voor herhaling, hebben we nu weer een zekere balans gevonden en genieten erg van het leven samen.
    Een super lieve en fantastische dochter en kleinzoon helpen daar zeker ook bij!

    Dank jullie voor de support.
    Liefs
    Stella

  2. Jantine Dijkstra schreef:

    Graag wil ik je bedanken voor deze blog. (ik ben een zakelijke relatie van Judith en we hebben veel gezamenlijke relaties op Facebook)
    Warme groet,
    Jantine Dijkstra

  3. Frida schreef:

    Lieve Stella,
    Dank je wel voor je openheid, voor het delen. Ik voel geen woorden. Ik voel en het overstroomt van herkenning, leegte en dankbaarheid voor de kracht dat het delen geeft. Dank je wel xFrida

  4. Jojanneke schreef:

    Beste Stella,

    Wat mooi, die openhartigheid. Heftig verhaal. Kan me voorstellen dat het je deels gevormd heeft. En wat heftig ook voor jullie dochter. En wat goed te horen dat het nu beter gaat met je man. Maar een psychose in de familie is erg heftig. Soms komen mensen daar inderdaad niet uit.

    Groetjes,
    Jojanneke

  5. Robert Leyting schreef:

    Lieve Stella ,

    Dat dacht ik al , dat het zoiets moest zijn, u heeft het goed gedaan , heel goed zelfs. Ook ik had ooit een partner met bipolaire stoornissen, onbegrijpelijk en onwerkelijk was wat ik met haar meemaakte. Zij trok het niet en ook ik niet. Na een jaar van vele overlijdens als een domino val , trok zij de stekker uit de relatie , ik kon haar niet helpen en zij vond dat ze mij in de weg stond. Onze beide moeders waren inmiddels overleden , eerst mijn moeder tgv diabetes en een jaar later die van haar aan ALS . Klap op klap valt inderdaad niet mee , Ik ben blij dat u het heeft gered . Een stevige Hugg , Robert

Reacties zijn gesloten.