Schoonheid, liefde en pijn…

Schoonheid:

Ik hou erg van mooie dingen, ja, wie niet, zul je denken..

Een voorbeeld daarvan zie je op de foto, van mijn prachtige Amaryllis, die weer zo royaal en gul bloeit dit jaar! Wat ben ik daar blij mee en wat geniet ik ervan! Dat deel ik dan weer graag met anderen, om ze mee te laten genieten!

amaryllisamaryllis2

 

 

 

 

Je zult in dit blog vaker tegenkomen dat ik het over schoonheid heb. Schoonheid van binnen en van buiten.

Het fascineert mij, hoe de één iets zo mooi kan vinden en de ander er niets aan vindt.

Ik vond mijzelf vroeger beslist niet mooi en dat is zwak uitgedrukt. Ik had een hekel aan mijn spiegelbeeld. Ik had in allerlei opzichten minderwaardigheidsgevoelens, vond mijzelf een “niksje”..

Daar ben ik gelukkig overheen, ik hou van mijzelf, van mijn spiegelbeeld en wie en hoe ik geworden ben! Daar heb ik veel voor gedaan, veel zelfontwikkeling, cursussen, trainingen, fotoshoots etc.

Als ik nu terug kijk op hoe ik met dingen en mensen omging, hoe ik vaak anderen probeerde te helpen, echt mijn nek uitstak en mijzelf (teveel zelfs) wegcijferde, denk ik nu, dat ik een lief en goed mens was en ben. Maar dat vond ik toen niet..

Pleegdochter

Ook hadden wij een soort van pleegdochter jarenlang. Dat kwam zo:

Ik was taalhulp (als vrijwilliger) bij Stichting Vluchtelingenwerk Uithoorn en mijn eerste cliënt was een prachtig meisje van 17 jaar uit Ethiopië. Ik zie haar nog binnenkomen, 15 jaar geleden, met haar vader op de flat waar wij toen woonden. Zo schuchter, zo bang en verlegen en ze sprak bijna geen woord Nederlands en amper een woord Engels. Het heeft lang geduurd voor ze een beetje “ontdooide”, een beetje loskwam en ook voor ze goed verstaanbaar Nederlands sprak, schreef en las. Ze had zoveel blokkades, door alle trauma’s, dat leren voor haar heel lastig was. We kregen een mooie band, haar vader verstikte haar zo’n beetje en behandelde haar alsof ze een “slecht meisje” was, ze voelde zich dom en lelijk en zij zocht steeds vaker haar heil bij mij. Haar moeder was in Ethiopië overleden enkele jaren voor dit meisje naar Nederland gehaald was door haar vader, die hier een toekomst wilde opbouwen voor zijn gezin. Zij heeft nog een jongere broer hier.

Toen het thuis helemaal spaak liep, zij werd ernstig mishandeld door haar vader, is zij bij een crisisopvang terecht gekomen en belde ze mij voor hulp.

Ik heb geholpen woonruimte en werk te vinden voor haar; dat is gelukt, wij hebben haar helpen verhuizen en installeren, ze heeft járen in de zorg gewerkt en op een studentenkamer gewoond, waar zij zich vaak eenzaam voelde, maar ook op veilige afstand van haar vader.

Ze was vaak depressief en mankeerde steeds meer. Ook daarmee probeerde ik haar sturing te geven om oplossingen te vinden. Mee naar mijn chiropractor, mee naar mijn orthomoleculair diëtiste, mee naar NAET-therapie om van allergieën af te komen etc.

Liefde

Ik ben echt zoveel van haar gaan houden, door alles wat wij meemaakten en bespraken en doordat het een heel lieve meid is!

Ze is nog erger getraumatiseerd, toen zij eindelijk genoeg gespaard had om even naar Ethiopië terug te gaan om haar familie te bezoeken, met name haar grootouders van moeders kant miste zij heel erg.

Zij kwam daar na een super lange rit met vliegtuig, trein, bus en lopend en toen bleek dat de opa 2 jaar ervoor en haar oma een jaar ervoor overleden waren! Zij kwam zo enorm overstuur terug in Nederland. Het verlies van haar moeder had ze amper verwerkt en nu dit er nog bij.

In overleg hebben wij samen een hele dag besteed aan verwerkingsrituelen, die wij samen bedacht hadden. Veel huilen, schelden en schreeuwen, van alles opschrijven en die briefjes in de fik steken en visualiseren dat het echt in rook op ging. Ze voelde zich zo opgelucht naderhand, zei zij. Ik heb haar veel geknuffeld en dat vond ze heerlijk, ze voelde zich geliefd en mooi, zei zij.

Verbazing en pijn

Dus wat was mijn verbazing groot, toen ik daarna merkte dat zij de “boot afhield” om af te spreken en ik steeds minder van haar hoorde tot ik uiteindelijk niets meer hoorde. Ik had sporadisch contact met een nichtje van haar en nog zeldzamer met haar broertje. Maar toen ik vreselijk ongerust begin te worden, vooral ook door haar depressiviteit, heb ik contact gezocht met haar nicht en broer. Dat is nu enkele jaren terug. Zij vertelden mij, dat zij afwisselend depressief en goed gehumeurd was, maar dat zij de liefde van mij niet aan kon!

Ze kon het niet hanteren. Was het niet meer gewend. Behalve haar moeder (en later ook wel haar broertje) was er niemand die haar dit gevoel van geliefd zijn gaven.

Zij uitte dat ook wel eens naar mij toe, dat zij er geen recht op zou hebben. Dat sprak ik natuurlijk tegen en liet haar keer op keer voelen hoe waardevol zij was. Maar het kwam niet binnen. Ook was zij bang dat zij mij (en Jan) ook zou verliezen, net als haar moeder, opa en oma.

Zij was emotioneel gezien blijven steken in haar jeugd.

De verbreken van het contact met haar heeft mij jarenlang pijn gedaan, ik voelde het echt lichamelijk pijn doen, als ik aan haar dacht en vooral ook als ik dacht aan waarom zij geen contact meer wenste!

Maar door alles bij mijzelf te helen, wat die pijn betreft en waarom het mij zo trof, heb ik er nu vrede mee en heb ik “haar los gelaten”.

Wondertje

Het grappige is, dat haar broer mij op de FB chat laatst benaderde om mij te vertellen, dat het goed gaat met zijn zus en dat zij een tijd terug is gaan samenwonen met een vriend en zelfs een baby heeft sinds kort! Wow, een wonder (voor mij toch)! Dat was het laatste wat ik zou verwachten, na alles wat ik met haar meemaakte en de angst die zij voor mannen had. Het gaf mij een heel goed gevoel, dat zij goed terecht is gekomen, ook al is het zonder mij in haar leven.

Zo zie je maar, dat loslaten van haar en de pijn ervoor zorgde, dat ik eindelijk te horen kreeg dat ze het goed maakt.

Ik wens haar, haar vriend, haar baby en haar familie alle goeds toe en ik hoop dat er nog veel meer mooie wonderen gaan gebeuren! En dat er heel veel van haar gehouden wordt!

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

6 reacties op Schoonheid, liefde en pijn…

  1. Judith Webber schreef:

    Mams wat prachtig dat je dit hebt opgeschreven, dat zegt me dat je het ook echt een plek hebt gegeven. Want oh oh wat weet ik hoe moeilijk je het hebt gehad met het ontbreken van contact. En oh oh wat herken ik dat bij mezelf, ik vond ‘uit contact gaan’ ook altijd het ergste om te voelen.

    En wat ben ik blij om te lezen dat het goed met haar gaat en wow: samenwonen en een kind. Echt te gek. M’n hart maakt een sprongetje, want ook ik ben natuurlijk om haar gaan geven en wil niets liever dan dat ze een mooi leven heeft (iedereen trouwens)!

    • stella schreef:

      Dank je wel lieverd! Wat een verrassing en wat een wondertje hoe het verder met haar gelopen is, een partner én een baby! Wat een opluchting, hè?
      Dank voor je lieve reactie!
      Dat “uit contact gaan” is iets ouds, iets uit de familie, volgens mij. Oma vindt het ook zo lastig. Maar aldoende leren wij!
      Een mooi leven gunnen wij inderdaad iedereen!

  2. Linde ten Broek schreef:

    Hi Stella, wat een mooi verhaal. Soms voel ik zoveel gemis bij kinderen dat ik dat allemaal zou willen heel maken. Nu weet ik, na een behoorlijke confrontatie met mijn eigen gemis, dat ik dat niet kan. Ik kan er zijn voor anderen. Ik kan hun gat niet vullen. Ook al is mijn liefde nog zo groot.

    • stella schreef:

      Wat zeg je dat mooi en raak en rakend, Linde!Dat gat kun je inderdaad niet vullen. Maar zoals jij bezig bent voor kinderen vind ik zó ongelooflijk mooi! Volgens mij voel jij ook precies wat mijn pijn was hierin en waarom de pijn van pleegdochter mij zo raakte! Ik voel jouw gemis ook hierin…Dank je voor je mooie reactie! Liefs van Stella

  3. Ondanks alle pijn en verdriet die we als mens meemaken zijn we ook enorm sterk, gelukkig. Ik ben blij voor jou en mooi dat je dit wondertje met ons deelt

    • stella schreef:

      Gelukkig inderdaad Sonja, dat we zoveel veerkracht hebben. Juist door de dingen, die je meemaakt krijg je veerkracht. En ik ben blij dit wondertje te mogen delen. Dank voor je lieve reactie! Liefs van Stella

Reacties zijn gesloten.